Μνημεία Αρχαιότητας

Στο στενό κομμάτι γης, που συνδέει τη χερσόνησο της Βουλιαγμένης (την αρχαία Ζωστήρα άκρα) με την ακτή, βρίσκονται τα κατάλοιπα ενός σημαντικού ιερού, το οποίο άνηκε στον αρχαίο δήμο Αιξωνής και ήταν αφιερωμένο στον Απόλλωνα Ζωστήρα.

Ο Νεολιθικός οικισμός του Διμηνίου βρίσκεται πάνω σε χαμηλό λόφο, σε απόσταση 3 χλμ. από το Βόλο, στις βορειοδυτικές παρυφές το σημερινού χωριού Διμήνι. Μαζί με το Σέσκλο αποτελούν τους πιο πρώιμους οικισμούς του ελλαδικού χώρου.

Στον λόφο Καστράκι και στη γύρω περιοχή, κοντά στο σημερινό χωριό Σέσκλο, αναπτύχθηκε ένας από τους σπουδαιότερους νεολιθικούς οικισμούς της Ελλάδας και της Ευρώπης, που έδωσε το όνομά του σε μία ολόκληρη φάση της νεολιθικής εποχής στη Θεσσαλία.

Στην ανατολική ακτή της Αττικής, βόρεια του Σουνίου, βρίσκεται ο δήμος Θορικού, ο οποίος ήλεγχε τα γειτονικά μεταλλεία του Λαυρίου, από τα οποία γινόταν κατά την αρχαιότητα εξόρυξη μολύβδου και αργύρου.

Από τις τελευταίες δεκαετίες του 3ου αι. π.Χ. η Αθήνα μετατράπηκε από μια πόλη σε παρακμή σε πόλο έλξης των ελληνιστικών βασιλέων, οι οποίοι επεδίωκαν να συνδέσουν το όνομά τους με την λαμπρή αθηναϊκή παράδοση των κλασικών χρόνων. Στο πλαίσιο αυτό του ανταγωνισμού των βασιλικών οίκων μέσω ευεργεσιών, οι Ατταλίδες της Περγάμου συνέδεσαν το όνομά τους με δύο στοές-ορόσημα της πόλης.  

Στην ενδοχώρα της Επιδαύρου, σε μία περιοχή με ήπιο κλίμα και άφθονα πηγαία ιαματικά νερά, βρισκόταν το Ασκληπιείο, η έδρα του θεού ιατρού της αρχαιότητας και το σημαντικότερο θεραπευτικό κέντρο όλου του ελληνικού και ρωμαϊκού κόσμου.

Το μυθικό μέρος της γέννησης της Αφροδίτης ήταν ήδη κατοικημένο από τη Νεολιθική περίοδο και υπήρξε το κέντρο της λατρείας της θεάς, καθώς και άλλων προελληνικών θεοτήτων γονιμότητας, ενώ τα ψηφιδωτά της Νέας Πάφου είναι από τα ομορφότερα του κόσμου.

Το Ακρωτήρι υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του Αιγαίου στα προϊστορικά χρόνια, με τις πρώτες εγκαταστάσεις να χρονολογούνται από την Ύστερη Νεολιθική Εποχή (τουλάχιστον από την 4η χιλιετία π.Χ.) και τον οικισμό να δημιουργείται ήδη από την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού (3η χιλιετία π.Χ.). Κατά τη Μέση και την Πρώιμη Ύστερη Εποχή του Χαλκού (20ος-17ος αιώνας π.Χ.) ο οικισμός αυτός επεκτάθηκε και αναδείχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα αστικά κέντρα και λιμάνια του Αιγαίου.

Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά φιλοξενούνται μερικά από τα ελάχιστα σωζόμενα, 35 περίπου, χάλκινα αγάλματα της αρχαιότητας, εξαιρετικά και αντιπροσωπευτικά δείγματα της εξέλιξης της αρχαίας πλαστικής.

Show 4 page of 7